Beste parochianen,
Op dit moment waarop ik deze woorden neerschrijf, slingert zich een enorme stoet van kinderen, ouders en andere volwassenen, door de straten van de binnenstad. Net is de viering van “Sintermerte” in de basiliek geëindigd. In de koude en donkere avondlucht is er een verwarmend licht van vele - vaak heel kunstige – lampionnetjes. Grote, heel grote en kleine. Alle kleuren. Die stoet is onderweg naar de troshoop, waar een vuur de avond hel verlicht en heerlijk verwarmt. Onze stadspatroon heeft ons een onvergetelijk voorbeeld gegeven.
De Advent is ook de periode waarin we gaan van duisternis naar steeds meer licht. De adventskrans, met zijn vier kaarsen staat daarvoor symbool. Deze is niet bedoeld als “sfeer-verhoger”, maar wil ons in deze bezinningstijd meenemen naar het Licht dat alle duisternis verdrijft: de geboorte van onze God als een klein en kwetsbaar Kind.
Dat onze wereld in diepe duisternis is, hoef ik niet te benadrukken. Afgrijselijke oorlogen waar zoveel gewone en kleine mensen het slachtoffer van worden, gewond raken, verlies van dierbaren, verlies van huis en haard, overgeleverd aan bittere kou. Mensen op de vlucht. Natuurrampen die zich voordoen omdat we de aarde uitgebuit hebben. Waanvoorstellingen van dictators en “would be dictators”, nemen de vrijheid af en de menswaardigheid.
In al die duisternis verlangen we naar licht. Dat kunnen we zelf al een heel eind bereiken. Door zelf een lichtje te zijn voor alle mensen die in een duistere periode van hun leven zijn gekomen, een verwarmend vuurtje te zijn voor eenieder die in de kou staat. Een wereld van licht, een betere wereld begint echt niet met grote dingen, daarvoor zijn de machten van het kwaad te sterk. Dan kunnen we nog lang wachten!
Het begint in het klein bij u en bij mij. Allemaal die kleine lichtjes samen zorgen voor een overmacht van licht, al die kleine vuurtjes, vormen één groot verwarmend vuur. Daaraan gaat het kwaad ten onder. In die zin wens ik u een inspirerende Advent toe.
Deken Jos Spee
Op kerk
Op type nieuws