Federatie Parochies VenloStad - Nieuws: Allerheiligen en Allerzielen

Nieuws

Allerheiligen en Allerzielen

4-11-2021, door: De redactie
Allerheiligen en Allerzielen

Allerheiligen

“Een menigte die niemand tellen kan” Een feest dat niemand vieren kan, zou je dan denken. Want feest vieren is iets van mensen vóór mensen. En wanneer je geen aantal weet en nog zoveel andere zaken niet, wat vier je dan eigenlijk? Dat is een terechte vraag.

Het Hoogfeest van Allerheiligen wordt weliswaar door ons gevierd, maar eigenlijk weten we er geen weg mee. Het gaat over al die mannen en vrouwen die ons zijn voorgegaan in de loop van de geschiedenis. En inderdaad weten we niet hoeveel dat er zijn. Het is derhalve ook geen afstandelijk vieren; het gaat over mensen! Mensen van toen, van nu en van straks, daar horen wij dus ook bij!

Allerheiligen is het vieren van onze zusters en broeders die nu bij God zijn en hen vragen onze voorspreeksters en -sprekers te zijn op onze weg naar God. Heiligen zijn mensen, gewone mensen die – soms met vallen en opstaan – alles bij elkaar genomen iets goeds hebben gemaakt van hun leven. Dat is die enorme rij van grote figuren, die onze voorbeelden zijn, de rij van de litanie van alle heiligen, maar ook heel gewone mensen, als goede ouders, mensen die het beste van zichzelf gaven. Niet zo beroemd of gekend in kleine kring, maar die wel heel dicht bij ons hebben gestaan en staan.

Reden genoeg om te feesten dus.
Ik hoop dat u allen een Zalig Hoogfeest van Allerheiligen heeft gehad.

Allerzielen

Allerzielen is een merkwaardige dag. Al het verdriet dat zich in een jaar tijd heeft afgespeeld, komt op deze dag samen. Alsof we al niet genoeg hebben aan ons eigen leed, gaan we op deze dag al die droevige momenten op elkaar stapelen! We noemen de namen van alle mensen die gestorven zijn in het afgelopen jaar. Alle zielen die wij toevertrouwd hebben aan Gods onuitputtelijke barmhartigheid.

Waarom leggen wij al dit verdriet bij elkaar? Wat is de zin daarvan? Misschien is het wel om onze onbeholpenheid te tonen, want eigenlijk staan we met een mond vol tanden wanneer de dood in ons leven komt. Je regelt de zaken voor de uitvaart, je krijgt veel kaarten met meelevende wensen; buren en vrienden proberen je zo goed mogelijk bij te staan. Maar wanneer alles achter de rug is, komt er een grote stilte. Een gemis dat je nooit eerder gevoeld hebt. De eerste maanden wordt er nog aan je gevraagd: “Hoe gaat het nu?” En meestal zeg je dan: “Ja, het moet, hè” of iets dergelijks…

Maar die lege plek aan tafel, dat ontbrekende doodgewone praatje iedere dag, het alleen naar bed gaan of – soms nog erger – dat alleen opstaan… Iedere dag heb je gezorgd, zo vanzelfsprekend en zo vertrouwd, en dat hoeft opeens niet meer. Je moeder bij wie je altijd kon binnenvallen, je vader die zo’n rustpunt voor je was. Om nog maar te zwijgen over het snijdende verdriet van ouders die een kind verloren. Voor zo’n verlies bestaan eigenlijk geen woorden...

We ontsteken licht, licht van de paaskaars, symbool van verrijzenis, symbool van overwinning van het leven op de dood, om onze hoop te onderstrepen op het weerzien ooit.

Vond u dit artikel nuttig / interessant? Ja / Nee

Filteren

Op parochie

Op type nieuws

Archief