Federatie Parochies VenloStad - Nieuws: Het kloosterklokje, een adventsoverweging door deken Spee

Woord van de Deken

Het kloosterklokje, een adventsoverweging door deken Spee

25-11-2021, door: De redactie
Het kloosterklokje, een adventsoverweging door deken Spee

In oktober heb ik mijn jaarlijkse retraite gedaan bij de Kanunnikessen van het H. Graf. Daar ben ik praktisch opgegroeid, bij wijze van spreken, in de Priorij en rond de Basiliek. Zesmaal per dag gaat het kloosterklokje, voor mij een heel bekend geluid uit mijn jonge jaren en het geeft een beetje een “thuisgevoel”.

De zusters gaan dan naar de kapel voor het getijdengebed. Maar méér nog: hoe mooi en belangrijk is het te weten dat deze zusters voor je bidden, heel de dag door, terwijl wij bezig zijn met ons werk, onze bezigheden.

De zusters Augustinessen uit Utrecht hadden de nieuwe burgemeester uitgenodigd voor een kennismaking. En bij die gelegenheid vertelde zij: “Wat een heerlijk gevoel, als ik uw kloosterklokje hoor klinken in mijn werkkamer, wanneer u het avondgebed gaat bidden. Mijn hoofd vloeit over van zoveel politieke en menselijke vraagstukken. Er gaat dan een enorme kracht vanuit te weten dat u daar - onopvallend - voor ons, voor mij, bidt. Dat geeft zoveel rust en kracht!”

De lezingencyclus in de liturgie van de Advent begint met verhalen over het einde van de wereld. Niet zo passend bij dat warme gevoel dat wij hebben als de advent is begonnen en er allerlei groen en kaarsen in huis gehaald worden. Maar wel passend bij het gevoel dat ons in deze tijd kan overweldigen. Een blijkbaar niet te stoppen pandemie, vluchtelingen - gebruikt door gewetenloze politici - opgesloten tussen twee grenzen, angst voor de toekomst van onze planeet, vragen als: waar moet het naartoe? Kortom, donkere wolken.

Advent betekent dat God een nieuw begin gaat maken. Waar de mens is vastgelopen, het niet meer weet, angst die de mens overweldigt, daar komt God ons te hulp. De gezangen klinken: “Troost, troost toch Heer uw volk” en “O kom, Emanuel kom”. Dat is toch wat wij vieren met kerstmis: een nieuw begin. God wordt mens in een klein en kwetsbaar kind. De Advent wil ons daarop voorbereiden. Een tijd van stille inkeer, een tijd van bezinning en gebed ook. Een tijd van ommekeer van wegen die niet goed zijn. Bidden is niet meer voor ieder vanzelfsprekend, hoeveel mensen kunnen dat zelfs niet meer, of lopen verloren in de drukte van de tijd. Is het dan niet een troostrijke, sterkende en bemoedigende gedachte dat zovele monialen en monniken, onopvallend, een aantal keren per dag, om de nacht, de morgen en de middag en avond te heiligen, voor ons bidden? Voor mij wel. Dat kloosterklokje heeft mij in de retraite zoveel bemoediging gegeven. En als bij ons het Angelus luidt denk ik er weer dankbaar aan, terwijl ik het Engel des Heren bid en in gedachten met hen verenigd ben in gebed.

In deze geest wens ik u een inspirerende en troostvolle Advent.

Vond u dit artikel nuttig / interessant? Ja / Nee

Filteren

Op parochie

Op type nieuws

Archief